‹ Terug

Dag 9 van het nieuwe schooljaar en mijn kind wil niet meer. Over verwachtingen en teleurstellingen.

 

Het nieuwe schooljaar is ondertussen goed op gang getrapt. Ondertussen hoor ik her en der ouders hetzelfde verhaal vertellen: Ondanks dat het schooljaar nog maar 2 weken bezig is, willen een aantal kinderen liever niet meer gaan. Ook zijn er kinderen die hun huiswerk niet meer willen maken. Hoe komt dit nu? En gaat dit nu zo het hele schooljaar zijn?
 

Naar een nieuw leerjaar overgaan, schept verwachtingen. Dit is bij alle kinderen zo en is dus geheel normaal. Kinderen die naar het eerste leerjaar gaan verwachten dat ze leren lezen. Sommigen van hen nemen aan dat deze klus op 1 september reeds geklaard zal zijn. Als je naar het tweede leerjaar gaat, verwacht je maaltafels te leren. Als je naar het vijfde leerjaar gaat, zit je misschien op hete kolen om Frans te leren. En ga zo maar verder.
Ook cognitief sterke kinderen hebben verwachtingen. Zij hopen evenzeer allerlei nieuwe dingen te leren. Helaas is bij hen de kans groter dat deze verwachtingen niet ingelost geraken. Als je al heel wat leerstof beheerst van het jaar waar je net aan begonnen bent, zal je lang moeten wachten vooraleer er iets nieuws te leren valt.
En voor heel wat kinderen is dit teleurstellend. En dat is ook normaal.

Hier bovenop is het huiswerk dat ze meekrijgen vaak een herhaling van de geziene leerstof van die dag. Dus: Nog. Eens. Herhaling. Voor hoogbegaafde kinderen met een leervoorsprong kan dit een sterke anticlimax zijn en demotiverend werken.

Naast inhoudelijke verwachtingen hopen alle kinderen ook goeie vrienden te vinden in hun klasgenoten alsook een goeie band met de leerkracht te ervaren. En ook hier lopen onze begaafde kinderen het risico achter het net te vissen. De kans is immers reëel dat hun klasgenoten hen niet goed begrijpen, omwille van een te moeilijk taalgebruik maar ook omwille van te grote verschillen in interesses. Ook leerkrachten die weinig kennis hebben over hoogbegaafdheid en hierin niet ondersteund worden, kunnen deze kinderen makkelijk mis begrijpen. Dat een kind zich in zulke situatie niet goed voelt, is dan ook een logisch gevolg.

In het beste geval zullen deze kinderen ons duidelijke signalen geven dat het niet goed met hen gaat: huiswerk weigeren te maken, hun huiswerkopgaven volkrabbelen, ontploffen van woede na een schooldag of ’s ochtends met veel weerstand naar school gaan. Sommige kinderen gebruiken subtielere tekens om aan te geven dat ze zich niet goed in hun vel voelen: ze gaan uuuuren over hun huiswerk doen, ze beginnen te dagdromen of te tekenen in de klas of kunnen gewoonweg niet in slaap vallen ’s avonds.

Wat kunnen we hier nu aan doen?
Het is aan ons om hier alert voor te zijn en erop te reageren. Een kind dat teleurgesteld is omdat het niet de cognitieve stimulansen krijgt waar het zo naar verlangt, kan erg gefrustreerd raken maar kan ook gaan twijfelen aan zichzelf. Bovendien ontnemen we zulke kinderen ontplooiingskansen omdat ze steeds maar weer moeten zitten wachten totdat de klasgenoten ook zover zijn.

Een kind dat zich niet goed weet te integreren in de klasgroep en geen goede connectie kan opbouwen met de leerkracht kan erg eenzaam zijn.
 

De allereerste stap die je als ouder kan zetten is het gesprek aangaan met de school. Je kan met hen bekijken hoe zij je kind ervaren op school en samen overleggen wat nodig is om het voor je kind beter te maken. Dit kan bv het aanbieden van een verrijkingsprogramma zijn waarbij de basisleerstof compacter gemaakt wordt en de rest van de tijd moeilijkere oefeningen gemaakt worden. Binnen de klas kan een vak of een leerstofonderdeel versneld aangeleerd worden (bv het aanleren van maaltafels op een kortere periode) of, indien aanwezig in de school, kan een kind deelnemen aan de kangoeroeklas of de plusklas. Deze klas heeft een specifiek aanbod voor cognitief sterke kinderen gedurende enkele uren per week. Naast de moeilijkere inhoud krijgen deze kinderen zo ook de kans om met andere begaafde kinderen in contact te komen.
Maar mogelijk is ook dit nog niet voldoende. Indien de leervoorsprong van je kind erg groot is en zowel de school als jullie en je kind dit zien zitten, kan bekeken worden of een jaarversnelling een goede optie is.
De laatste jaren is het aanbod aan mogelijkheden veel ruimer geworden. Indien de binnenklasverrijking en/of de kangoeroeklas onvoldoende blijken te zijn, is een externe plusklas mogelijk. Deze worden georganiseerd door privé-initiatieven maar gaan door tijdens de gewone schooluren (mits toestemming van de school van je kind). Het aanbod in deze groepen werkt vaak erg goed voor hoogbegaafde kinderen: ze komen terecht in een omgeving waar ze ontwikkelingsgelijken kunnen ontmoeten alsook waar aan hun cognitieve noden tegemoet gekomen wordt. (Het nadeel dat ouders ondervinden bij deze externe initiatieven is de kostprijs.)
 

Wat er ook bij je kind past, het is de moeite waard om ernaar op zoek te gaan zodat hij of zij zich weer goed gaat voelen op school en in de klas. Indien je er met de school van je kind niet uit geraakt of niet weet hoe hieraan te beginnen, kan je steeds een externe professional met kennis van (hoog)begaafdheid raadplegen. Zij kunnen je ondersteunen in dit ganse proces en mee op zoek gaan naar welke noden jouw kind heeft om evenwichtig te kunnen ontwikkelen. Want dat is uiteindelijk waar het allemaal om draait; dat je kind ten volle zichzelf kan zijn en zich hier goed bij voelt.

 

Veel liefs,

Lies

 

Ps: Dit artikel werd gepubliceerd door EigenWijs, een praktijk voor begeleiding van (hoog)begaafde kinderen en hun ouders. Regelmatig zullen hier nieuwe artikels verschijnen. Indien je geïnteresseerd bent, houd dan mijn blogpagina of facebookpagina in de gaten. Voor meer informatie over mijn werking, neem een kijkje op mijn homepage of bij mijn aanbod.